MICOL RRËFEN

Një letër
nga pronarja

Për ju që hyni në Bau Lütz,

Bau Lütz lindi, para së gjithash, rreth një pyetjeje: si mund të ndërtojmë vende ku njeriu të jetojë më mirë?

Është një pyetje që më shoqëron prej kohësh dhe që, sa herë përpiqem ta ndjek deri në fund, zgjerohet.

Një shtëpi duhet të na mbrojë nga vapa, të ftohtët, era, zhurma. Duhet të na lejojë të marrim frymë mirë, të kemi dritë kur duhet dhe hije kur na nevojitet. Janë materialet që prekim, sipërfaqet që shohim çdo ditë, kopshti jashtë dritares, uji, pemët, peizazhi.

Pastaj ka gjëra më të vështira për t’u matur, që megjithatë i dallojmë menjëherë kur hyjmë në një vend.

Një përpjesëtim i duhur. Një dhomë ku ndihemi mirë. Një dritë që bie në një mënyrë të caktuar. Ngjyra e një muri. Një shkallë që të fton të ngjitesh. Një dritare që hap vështrimin. Një derë që shënon vërtet kalimin nga një hapësirë në një tjetër. Një vend i përbashkët ku të vjen natyrshëm të ndalesh e të takosh dikë.

Edhe këtu e ka burimin mënyra ime e të menduarit për Bau Lütz.

Për mua, një ndërtesë jeton nga marrëdhëniet që arrin të krijojë: mes banorit dhe hapësirës, mes materialit dhe dritës, mes brendësisë dhe asaj që gjendet jashtë, mes klimës dhe ndërtimit, mes asaj që gjejmë dhe asaj që vendosim të transformojmë. Edhe teknika hyn në këtë marrëdhënie. Ashtu si peizazhi, lagjja, njerëzit që do të jetojnë pranë, koha.

Prandaj, kur flasim për eficiencën energjetike, instalimet, materialet, inxhinierinë apo teknologjitë e reja, pyetja që më intereson vjen gjithmonë më pas: çfarë do të ndryshojë realisht në jetën e atyre që do ta përdorin këtë ndërtesë?

Të ndërtosh do të thotë edhe të mendosh për kohën.

Një shtëpi nuk përfundon ditën kur dorëzohen çelësat. Do të vazhdojë të jetojë gjatë verave gjithnjë më të nxehta, dimrave, shirave, ndryshimeve të familjeve, mënyrave të reja të punës dhe banimit. Mund të kalojë nga një brez te tjetri. Do të ketë nevojë për mirëmbajtje, ndonjëherë për transformim, ndoshta për të pritur njerëz me nevoja të ndryshme nga ato për të cilat u mendua në fillim.

Më pëlqen ideja që një ndërtesë të mund të plaket mirë. Që materialet të zgjidhen duke menduar edhe për atë që do të bëhen. Që një hapësirë të vazhdojë të jetë e dobishme dhe e këndshme, pa qenë nevoja të fshihet e të ribëhet vazhdimisht.

Dhe pastaj është bukuria.

Për mua ajo ka një vend të përcaktuar në ndërtim. Lidhet me ekuilibrin, me kujdesin, me cilësinë që e ndiejmë edhe kur nuk dimë si ta quajmë. Besoj se hapësirat ku kalojmë jetën tonë ndikojnë te ne shumë më tepër sesa e përfytyrojmë zakonisht.

Edhe për këtë më intereson marrëdhënia e arkitekturës me artin.

Një kopsht mund të mendohet me të njëjtin kujdes si një dhomë. Drita mund të bëhet pjesë e kompozimit. Një gur i punuar, një dru, një sipërfaqe, një ngjyrë, një objekt i projektuar posaçërisht për një hapësirë mund të ndryshojnë karakterin e së tërës. Ndonjëherë hollësia më e vogël është ajo që mbetet në kujtesë.

Nuk besoj se çdo ndërtesë duhet të tregojë gjithçka ose të tërheqë vazhdimisht vëmendjen. Më pëlqejnë edhe gjërat që i zbulon ngadalë, duke jetuar një vend.

Bau Lütz është edhe një vend ku duam të vazhdojmë të studiojmë.

Studiojmë atë që është bërë përpara nesh, atë që i ka qëndruar kohës dhe atë që ka treguar kufijtë e vet. Shohim çfarë po provojnë sot arkitektët, inxhinierët, artizanët dhe studiuesit. Na interesojnë historia e arkitekturës, teknikat ndërtimore, materialet, klima, peizazhi, format e banimit dhe, natyrisht, arti.

Por çdo projekt fillon nga e para.

Një truall nuk është një tjetër truall. Një shtëpi buzë liqenit nuk kërkon të njëjtat gjëra si një ndërtesë në qendër të qytetit. Një vilë ekzistuese mbart një histori që një ndërtim i ri ende nuk e ka. Edhe njerëzit janë të ndryshëm. Kjo e bën punën tonë kaq interesante dhe, njëkohësisht, kaq kërkuese.

Kjo faqe lind edhe nga dëshira për të treguar diçka nga ky rrugëtim.

Do të ketë projektet dhe botimet tona, por me kohë duam të ndajmë edhe një pjesë të kërkimeve që na shoqërojnë. Do të më pëlqente që kush vjen këtu të gjente një shtëpi për të ndërtuar ose një ndërtesë për të transformuar dhe, ndoshta, të largohej nga faqja edhe me një kureshtje më shumë për arkitekturën, materialet, klimën apo mënyrën se si një hapësirë mund të ndikojë në jetën tonë.

Bau Lütz, në formën e saj të tanishme, është një sipërmarrje e re. Parapëlqej ta them thjesht.

Njerëzit që e përbëjnë sjellin përvoja, profesione, studime dhe punë të zhvilluara shumë përpara lindjes së sipërmarrjes. Tani po përpiqemi t’i lidhim këto kompetenca dhe t’i shndërrojmë, projekt pas projekti, në një mënyrë pune që të dallohet përmes asaj që do të ndërtojmë.

Në fund, besueshmërinë do të duhet të na e japin veprat.

Do të doja që pas shumë vitesh të mund t’i shihnim ndërtesat e realizuara nga Bau Lütz dhe të dallonim në secilën diçka nga vendi ku ka lindur, nga njerëzit për të cilët është menduar dhe nga koha që ka përshkuar.

Do të doja gjithashtu të ishin ndërtesa të bukura.

Që brenda tyre të ndihemi mirë.

Që teknologjia të bënte punën e vet pa pushtuar jetën.

Që të konsumonin me zgjuarsi, të mbronin nga klima, të ndërtoheshin me kujdes dhe të ruanin me kalimin e kohës dinjitetin e vet.

Nëse keni arritur deri te kjo faqe, ndoshta po mendoni për një shtëpi, një truall, një ndërtesë për ta rikuperuar, një vend ku të punoni, të mësoni, të kujdeseni apo të jetoni së bashku.

Ose thjesht keni dashur të kuptoni pak më shumë se kush qëndron pas Bau Lütz.

Në të dyja rastet, jam e lumtur që keni arritur deri këtu.

Për mua, të ndërtosh do të thotë, para së gjithash, të kujdesesh për një vend dhe për njerëzit që do të banojnë aty.

Mirë se vini në Bau Lütz.

Micol Abigail Lütz

Pronare, Bau Lütz